||gdy do głodnych należy chleb, który zatrzymujesz dla siebie,do nagich ubranie,które ukrywasz przed nimi,bosym należy się obuwie powierzone tobie, potrzebującym srebro które skrzętnie zabezpieczyłeś przed ich okiem, jeśli czynisz właśnie tak, to znaczy że właśnie ty, stając się istotą dobrej woli, niezliczonym mógłbyś pomóc...||

sobota, 1 lipca 2017





nie z twoim charakterem i nie z moim
o niedoczekanie atłasu cichych dni
pod jednym parasolem cóż deszcz też mógłby zmyć
i jeśli coś jest zawsze czy zmienić można sens
a czas.. ach śledzę czas klucz, wiary,myśli rdzeń..
czym jeszcze w tej zieleni
uchwycić wątek lata narcyzem, koniczyną
czy chabrem skrytym w łanach
i chwile zapatrzenia choć ziemia tego nie ma
dopowiesz drugie słowo gdy pierwsze powiem ja
postąpię też tak samo pogodą wspólnych prawd
akwamaryny nieba szarości zwykłych dat
i dnia bez ciebie nie mam i nocy takiej brak
i gdyby i bez końca ten, diamentowy szlak
gdy prawda prosta w słowach odbicia duszy takt
i gdy dwa serca -jedno gdy choćby echa brak..
choć ziemia gołosłowna kocham cię i tak..
a może jeszcze bardziej dlatego właśnie o to
nie warte było nie jest co minął szeptu potok
fasady sennych świątyń porosły krzewem głogu
z owoców marmolada śmiech..
jak szukać ciebie w prochu...?




...





Brak komentarzy:

Prześlij komentarz